Mendelssohn Sen nocy letniej op. 61

W różnych okresach Mendelssohn pisał muzykę do Snu nocy letniej Szekspira: w 1826 napisał uwerturę koncertową (op. 21), a w 1842 muzykę incydentalną (op. 61), do której włączył uwerturę. Uwertura, choć w sumie utwór romantyczny, zawiera elementy klasyczne (zarówno w formie, jak i języku harmonicznym), a także zaskakującą liczbę „efektów”. Muzyka okolicznościowa została napisana na zamówienie króla Prus Fryderyka Wilhelma IV, po wysłuchaniu prezentacji Antygony do muzyki przypadkowej Mendelssohna. Marsz weselny pełni funkcję intermezzo pomiędzy aktami IV i V i stał się jednym z najbardziej wszechobecnych utworów muzycznych, jakie kiedykolwiek napisano. Części czysto instrumentalne są często grane jako ujednolicona suita lub jako utwory niezależne, choć podejście to nigdy nie miało imprimatur Mendelssohna. Uwertura jest przeznaczony na dwa flety, dwa oboje, dwa klarnety, dwa fagoty, dwa rogi, dwie trąbki, ofikleidę, kotły i smyczki. Przypadkowa muzyka dodaje do tej partytury trzecią trąbkę, trzy puzony, trójkąt i talerze. Części partytury zostały wykorzystane, ponownie zaaranżowane przez Ericha Wolfganga Korngolda, w filmie Maxa Reinhardta z 1935 r. Sen nocy letniej.